• ბესიკ ქავშბაია

    პოეზია

ბესიკ ქავშბაია

ძვირფასო მკითხველო,

ასე მგონია, თითქოს ამ წიგნის წაკითხვით, ჩემი სულის გვირაბში შემოდიხართ ნახევრად. არ გპირდებით, ბოლომდე შეაღწიოთ მასში, რომ მთლად შეიცნოთ მისი ბუნების საიდუმლო. ის თვით ჩემთვისაც არის გამოუცნობი, რადგან სიტყვები, რომლებსაც ვწერ, უჩვეულოდ იბადებიან, საიდანღაც მოდიან… ძირითადად, ჩემი ლირიკული ლექსები ასახავენ სიკეთისა და ბოროტების ურთიერთსაწინააღმდეგო ბრძოლას; ისწრაფვიან ჰუმანიზმისკენ და მიზნად ისახავენ ჭეშმარიტი ქრისტიანული მორალის შენარჩუნებას, რომლის „თავისუფლება ტყვეობაში“– გისოსებში მომწყვდეული სიმბოლური ფრინველი განასახიერებს, რომელიც ამ კრებულის გარეკანშია გამოსახული. აი, ეს არის მთავარი თემა, რომელიც მთელ ჩემ პოეზიას მოიცავს. ის არ გაგახალისებთ, მაგრამ შეიძლება შეგმატოთ რაღაც სხვაგვარი გამოცდილების ცოდნა და მსგავს ვითარებებში დაგეხმაროთ თქვენს შინაგან თავისუფლების ძიებაში.

Author: Besik Kavshbaia

***

მე ზამთარი დამესიზმრა ამ მხარეს,
ცივ შეხებას ვგრძნობდი მანუგეშებლის.
ბუ კიოდა მთვარეულზე მაგ ღამეს,
როს დაეცნენ სიყვარულის მხედრები.
მოძულების თითქოს გვამი მიჰქონდათ,
უძლურობით მედგნენ მარდი მცველები.
სულაპყრობით უხილავთან მიმქონდა
დაცემული გული, სატრფოს ვედრებით.
მახსენდება ზღვა მშვიდი და სურნელი
ნიავების ტკბილი – ცამდე ოცნება;
ვით სიმშვიდის მეფე დედაბუნების
მყუდროების ფენის ჰაეროვნება…
…და იმ მხარეს შემრჩა გასივრცებული
სული ტრფობის, ნეტარებით მოსილი…
ვით ჭრილობა, გულზე ატკიებული,
მის დარდს ყველგან დავატარებ ლოდივით.
შენ გაჰყევი წარსულს უბერებელი,
მშვენებათა მშვენიერო, აბია!…
სამშვიდობოდ მარად მოვეფერები
შენი ხსოვნის უსხეულო ტან წმინდას!


***

დაფრთხობილ გრძნობის მოდუმებულ სიცოცხლის მიღმა
შავ – თეთრ პორტრეტებს მე აღვიდგენ კადრით გონების.
რა პირფერულად, საცოდავო, სხვის როლში ზიხარ,
განუწმინდავის სულზე გითხრობს თვალი მძოველი.
ევრიკა! – როცა წმინდა გრძნობის ფრთებსა ლივლივით
მზის სინათლეზე აღტაცების ცეცხლი აენთოთ.
შემოგვიფრინდა სულს ყორანი მტერთა სირცხვილის
და ერთი გული ორ ნაწილად ხმლებით გაგვეპო.
წმინდა მაღლობებს აკრავთ ჩალის ფერის მირაჟი,
ძველ ჰანგებს ფრქვევენ მისი სულის იადონები.
ღამის ჰაერი იტენება მეხით, დილამდის
რისხვა იქნება თუ წყალობა მისანდობელის?
ო, რა მძიმეა აღსაქმელად სახე წაგვრილი
და ღვთის დუმილის ფონზე კვდომა სათნო მშვენების.
რადგან აღარ ჩანს აფროდიტე თვალებ – ვარსკვლავით,
მე ღვთის ნებასთან შერიგებას ვამკობ ცრემლებით.


***

შურიან სულის პირფერულად მქროლი ნიავი
მთებს და დაბლობებს გადაუვლის ცივი ნიშნებით.
გონებისა და გულის სიღრმის დღენი მხიბლავი
გადაეცვლებათ მოგონებად ჭირის თვისების.
შეირყევიან მარადიულ ფლორის ბოძები:
მდგრადი ძელქვები, ქარიშხალთა მძლენი ღვიები.
თუმცა რეფლექსად გაზაფხულის მძლე პიონები
სახეს მიმკობენ მედიდურად წლების მძივებში.
აღმოსავალით კეთილშობილ დიდებულების
ვეღარ შევრჩები უსირცხვილო მანიურ ეჭვებს.
აღზევებული სული ნიშნავს ადგილს დუელის
და ყვავ – ყორანებს უფლის სული ნადიმს უკვეთებს.
სანამ ყველაფერს ღვთის წინაშე წარედგინება
წმინდა ღვაწლები თუ ქცევანი დასაწყევარი,
მანამ მე ტანი უფლის ძელზე ამეზიდება
ვით მათი რწმენის და მშვიდობის დამაქცევარი.


ნიმფა

როს უდიადეს მთას მიადექ ღვთიური ნდობით,
მის ხეივნების ბუნებაში გატკბობდა სუნთქვა.
ნიმფამ შეიპყრო საიდუმლო მეფური გრძნობის
და ნიმფა ყველამ მიიტაცა სატრფობად გულთან.
დედოფალივით გადაიქცა შენი წყალობით
ნიმფა, ღვთის მადლიც გადმოეფრქვა პატივ დიდებად.
დიდებულების შურის ტალღა ამღვრევს დანდობის
წყალთა წყაროებს და წყურვილი შხამით გიკვდება.
ო, მოწამლული სული კვნესის, ღაღადი მისი
უარყოფილა თითქოს ცაშიც… დამჭკნარა წლები.
ვეღარ მოგიკლავს ტრფიალებას ღალატი ნიმფის,
გადაგიაროს თუნდ სასჯელად მთა და ზღვა მთელი.
ხვდები ღვთის ნებას: ზღვა ამოჰყავთ ჯალათ პირქარებს,
რომ განვიდევნო მათ სამოთხის საზღვრების იქით.
ნიმფა მკვდარია! – გერწმუნება ღვთის სახლის გარეთ
მსგავსი არსება ანგელოზის, მკვახე ხმის სიტყვით.


ბეჭდური ხილვების ასლები

გამოჩნდნენ ხილულის მხედრები
სულ შიგა სამყაროს მზვერავად.
ფოლადი სიტყვები მძეველის
შედრკება აროდეს მსდევართან.
წაიღეს ჭორისთვის მოპარვით
ბეჭდური ხილვების ასლები.
ვლინდება მსაჯულის მორალი
ამგვარად, მის ნების აგდებით?
პაუზის დღეების მონუმენტს
უდგამენ ნაეჭვებ ქმნილებას.
დუმილის შიგნიდან მოძულე
ეშმაკი დაქეზავს თვით ქებას.
ცოტათი აეშვა ბორკილი
მძიმე სულს – იძვრება ხსენება
დნობისთვის ყინულის… მორივით
მაშ რაღა გულს მწველად ედება?
წვერთეთრა ნაცეცხლი გუმანი
შეიპყრობს ხრიკინა ქმედებას;
ფხიზელი დუმილით მსუნთქავი
შიფრულის გაიღებს შეცნებას.
ბუდიდან გაპარულს ფრინველად
არწევენ ცისფერი ტალღები…
იკვლევენ აზრთა ცვლის მინერალს
ბეჭდური ხილვების ასლები.


***

როცა მე ნუგეშს დავეძებდი გმობის ავდარში,
მე შენ გინატრე, სიზმარივით მედექ ვარსკვლავად.
მაგრამ შემაკრთო, გაღვიძებულს გლოვის კარავში,
ხილვამ – ნიმფების ჯაშუშები გედგნენ დარაჯად.
შემრცხვა ღვთის თვალში, მზემ სხივებით გამამასხარა,
როცა გამივრცო დამარცხება ბრმების ქვეყანას.
გადიტვირთება დრო და გასცემს დასამარხავად
მის დღეებს – მგზავრებს უკუნისკენ, შენსა მშვენებას.
ვიცი, პატოსებს აწ არ მომგვრის სახე მწყაზარი,
მანკიერება ჩადგა შუა გამომძარცველი
ყველა ნატიფი გრძნობების… და სახეს თავშალში
წყრომით მალავენ ღვთის რჩეული ბანოვანებიც.
არა, არა ჰგავს ზურგის აღქმას და შეკრულობას
აზრთა თანხვედრის, უზენაეს დიდებულების.
სულმა შეიპყრო მის ფერთხმულნი და ერთგულობას
დაეტყოთ ეჭვის ნაპრალები ცოდვის ღრუებით.
ნიშნის ისარმა ჩამიქროლა იონათანის:
„ახლოს არ არის, შორს ეძებე შენგან ძალიან…“
ვით უიმედო ეტლითა და დროთა ქარავნით
ნუთუ მე შენგან ეშმის სული მძევლად წამიყვანს?


***

ეს შეგონება სინანულებს ბადებს ღრმა სულში,
რომ სიყვარული გმართებს ვინმეს გაუზიარო.
ბრმა წარმოდგენებს დაუპყრიათ სახე ნატრულის
და დროის ფლანგვას გაეწირა უმისამართოდ.
წლების ყოველი გაზაფხული ენთო იმედად,
როცა მგზნებარე სურვილები კვირტებს ისხამდა.
მაშინ მიზანი ვერაგების ნიშნით იღებდა
მათთვის მარადის უძვირფასეს მოძრავს, მკილავად.
უხერხულია, აიძულო ციხის პატიმარს,
თავისუფლება იზეიმოს თავის სახსნელად;
უადგილოა ბრალდებები სხვისთვის, სამხილად,
როცა ფაქტები არსებობენ არცა თავდებად.
ის მშვენიერი ღვთის ქმნილების გამონათალი
კვალს მიჰყვებოდა მონახაზით ფარულ არსების.
მიტომ აღიქვა გაელვება, გამომავალი,
გრძნობამ, მიჯნურის ღირსებისგან, აუტანელი.
უმანკოები, უცოდველნი, გაუწაფავნი,
ვით ვარსკვლავები, უკარებოდ დარჩნენ შორეთში.
სინანულების ზღვებში თუკი ნახონ ჩამხრჩვალნი,
მიეტევებათ მათ ცთუნების ძველი ცოდვები.
მაგრამ რადგანაც მირაჟების ცდუნვას ფატალურს
შეწირულები გულუბრყვილოდ, დარჩნენ სხვა მხარით,
გრძნობას უცოდველს, ბრალდებისგან ვით სულ განაბულს,
გვიან ჟამისას შეიცნობენ აწ და მარადის.


***

ვარდები თეთრი – უკარებო, იები ციცქნა,
ყველა გვარისა ფერები და პენსტრემონიცა…
თვალებში ბინდად გადმოგედო ჭრელი ფერი და
ვეღარ შემიცან ამიტომაც მე დღეს, მონიკა.
ქარები მსდევდნენ მე შურისა ფენომენურად,
ხეებს ცვიოდათ შიშისაგან ნედლი ფოთლები.
ცხოველთა ბუნაგს დაიმალე მოტყუებულად,
რადგან გეგონე მტაცებელი მე თვით ცხოველი.
დროც არ გამოდგა, ვით მკურნალი, როგორც ამბობენ,
არც გამოცანებს მოუნახავთ ერთი მძლეველიც.
ღამე მოახვევს ჟამს ძონძების მოგრძო სამოსელს,
გაფრინდებიან დაფრთხობილი თეთრი გედებიც.
ეს დრო სიბნელის, მათია და შენი ხვედრია,
რწმენის უძლური სინდისით, რომ გმართებს სიბრმავე.
და ვით არაფრად, უძლურობას შენი რწმენისა,
მძიმე ტვირთივით დავატარებ მე ამ მიწაზე.
რისხვამ მსაჯულის ამ ქვეყნიდან თუ განმაშორა
შენს მიჯნურობას, შენს არსების მზის სიახლოვეს;
მაშინ აროდეს ამ მხარეში მე არ გადმოვალ,
მხოლოდ ღვთის ნებას მე მივანდობ შენს სიმარტოვეს.


სულამითა

სამყაროსკენ გამეშალა ფრთები,
სირიუსი მარად მოსჩანს ციცქნად.
დავბრუნდები… კვლავაც გნახავ, ძველი
ბრწყინვალების მეფედ – მონა ლიზა.
სად გაფრინდი გრიგალების ქარით?
სინანული შენსკენ სულს გამიტანს.
მე დაგეძებ ვარსკვლავების ზღვაში, –
სად ციმციმებ, ჩემო სულამითა?
ჩაიქროლა ცთომილების დასმა
მკაცრი სულის ცეცხლის აალებით.
წაქეზების შური გვერდით ახლავს
მას მარადის, მღვრევის ამსახველის.
დამოყვრილან დუმილი და ჟამი,
შენ, მშვენებავ, რა ნისლია გაცმევს?
მეღვიძება სურვილისა ლალის
ჩვენებაში, ისევ გვიან ღამე.
მტრის ჭიდილში დამეღალა ფრთები,
გთხოვ შემინდო, წლები დაკარგული.
როგორც ძველად, ნახე, რა ნატვრების
ფერები მაქვს შენთვის დაქარგული.
წარმოსახვით გაეშალა დღეებს
ნეტარების ქსეროქსული ბაღი…
შემრცხვა თავის, როცა მთა და ველებს
ბანზე ესმათ ჩემი გულის ხმანი.
ქარს გაჰქონდა შენი ხმა და ტანი
წარსულისკენ – ეშმის სულს თავისთან…
ბევრს ვტიროდი, როგორც გედი ცაში:
„სულამითა… ჩემი სულამითა!..“


გამომცემლობა:

გამომცემლობა:

Liberty Publishing House
New York, USA
ISBN 978-1-62804-013-5
Library of Congress Control Number: 2013952783
რბილყდიანი
გამოცემის წელი 2013
გვერდები 200
ფასი: 15$
გამოცემული წიგნის მისაღებად,
დამიკავშირდით:
info@Besikkavshbaia-Poetry.me
ტელეფონი: (718)781-5277

ფასი: 7$

ფასი: 10$