***

ვარდები თეთრი – უკარებო, იები ციცქნა,
ყველა გვარისა ფერები და პენსტრემონიცა…
თვალებში ბინდად გადმოგედო ჭრელი ფერი და
ვეღარ შემიცან ამიტომაც მე დღეს, მონიკა.
ქარები მსდევდნენ მე შურისა ფენომენურად,
ხეებს ცვიოდათ შიშისაგან ნედლი ფოთლები.
ცხოველთა ბუნაგს დაიმალე მოტყუებულად,
რადგან გეგონე მტაცებელი მე თვით ცხოველი.
დროც არ გამოდგა, ვით მკურნალი, როგორც ამბობენ,
არც გამოცანებს მოუნახავთ ერთი მძლეველიც.
ღამე მოახვევს ჟამს ძონძების მოგრძო სამოსელს,
გაფრინდებიან დაფრთხობილი თეთრი გედებიც.
ეს დრო სიბნელის, მათია და შენი ხვედრია,
რწმენის უძლური სინდისით, რომ გმართებს სიბრმავე.
და ვით არაფრად, უძლურობას შენი რწმენისა,
მძიმე ტვირთივით დავატარებ მე ამ მიწაზე.
რისხვამ მსაჯულის ამ ქვეყნიდან თუ განმაშორა
შენს მიჯნურობას, შენს არსების მზის სიახლოვეს;
მაშინ აროდეს ამ მხარეში მე არ გადმოვალ,
მხოლოდ ღვთის ნებას მე მივანდობ შენს სიმარტოვეს.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *