***

ეს შეგონება სინანულებს ბადებს ღრმა სულში,
რომ სიყვარული გმართებს ვინმეს გაუზიარო.
ბრმა წარმოდგენებს დაუპყრიათ სახე ნატრულის
და დროის ფლანგვას გაეწირა უმისამართოდ.
წლების ყოველი გაზაფხული ენთო იმედად,
როცა მგზნებარე სურვილები კვირტებს ისხამდა.
მაშინ მიზანი ვერაგების ნიშნით იღებდა
მათთვის მარადის უძვირფასეს მოძრავს, მკილავად.
უხერხულია, აიძულო ციხის პატიმარს,
თავისუფლება იზეიმოს თავის სახსნელად;
უადგილოა ბრალდებები სხვისთვის, სამხილად,
როცა ფაქტები არსებობენ არცა თავდებად.
ის მშვენიერი ღვთის ქმნილების გამონათალი
კვალს მიჰყვებოდა მონახაზით ფარულ არსების.
მიტომ აღიქვა გაელვება, გამომავალი,
გრძნობამ, მიჯნურის ღირსებისგან, აუტანელი.
უმანკოები, უცოდველნი, გაუწაფავნი,
ვით ვარსკვლავები, უკარებოდ დარჩნენ შორეთში.
სინანულების ზღვებში თუკი ნახონ ჩამხრჩვალნი,
მიეტევებათ მათ ცთუნების ძველი ცოდვები.
მაგრამ რადგანაც მირაჟების ცდუნვას ფატალურს
შეწირულები გულუბრყვილოდ, დარჩნენ სხვა მხარით,
გრძნობას უცოდველს, ბრალდებისგან ვით სულ განაბულს,
გვიან ჟამისას შეიცნობენ აწ და მარადის.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *