ნიმფა

როს უდიადეს მთას მიადექ ღვთიური ნდობით,
მის ხეივნების ბუნებაში გატკბობდა სუნთქვა.
ნიმფამ შეიპყრო საიდუმლო მეფური გრძნობის
და ნიმფა ყველამ მიიტაცა სატრფობად გულთან.
დედოფალივით გადაიქცა შენი წყალობით
ნიმფა, ღვთის მადლიც გადმოეფრქვა პატივ დიდებად.
დიდებულების შურის ტალღა ამღვრევს დანდობის
წყალთა წყაროებს და წყურვილი შხამით გიკვდება.
ო, მოწამლული სული კვნესის, ღაღადი მისი
უარყოფილა თითქოს ცაშიც… დამჭკნარა წლები.
ვეღარ მოგიკლავს ტრფიალებას ღალატი ნიმფის,
გადაგიაროს თუნდ სასჯელად მთა და ზღვა მთელი.
ხვდები ღვთის ნებას: ზღვა ამოჰყავთ ჯალათ პირქარებს,
რომ განვიდევნო მათ სამოთხის საზღვრების იქით.
ნიმფა მკვდარია! – გერწმუნება ღვთის სახლის გარეთ
მსგავსი არსება ანგელოზის, მკვახე ხმის სიტყვით.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *