***

დაფრთხობილ გრძნობის მოდუმებულ სიცოცხლის მიღმა
შავ – თეთრ პორტრეტებს მე აღვიდგენ კადრით გონების.
რა პირფერულად, საცოდავო, სხვის როლში ზიხარ,
განუწმინდავის სულზე გითხრობს თვალი მძოველი.
ევრიკა! – როცა წმინდა გრძნობის ფრთებსა ლივლივით
მზის სინათლეზე აღტაცების ცეცხლი აენთოთ.
შემოგვიფრინდა სულს ყორანი მტერთა სირცხვილის
და ერთი გული ორ ნაწილად ხმლებით გაგვეპო.
წმინდა მაღლობებს აკრავთ ჩალის ფერის მირაჟი,
ძველ ჰანგებს ფრქვევენ მისი სულის იადონები.
ღამის ჰაერი იტენება მეხით, დილამდის
რისხვა იქნება თუ წყალობა მისანდობელის?
ო, რა მძიმეა აღსაქმელად სახე წაგვრილი
და ღვთის დუმილის ფონზე კვდომა სათნო მშვენების.
რადგან აღარ ჩანს აფროდიტე თვალებ – ვარსკვლავით,
მე ღვთის ნებასთან შერიგებას ვამკობ ცრემლებით.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *