***

მე ზამთარი დამესიზმრა ამ მხარეს,
ცივ შეხებას ვგრძნობდი მანუგეშებლის.
ბუ კიოდა მთვარეულზე მაგ ღამეს,
როს დაეცნენ სიყვარულის მხედრები.
მოძულების თითქოს გვამი მიჰქონდათ,
უძლურობით მედგნენ მარდი მცველები.
სულაპყრობით უხილავთან მიმქონდა
დაცემული გული, სატრფოს ვედრებით.
მახსენდება ზღვა მშვიდი და სურნელი
ნიავების ტკბილი – ცამდე ოცნება;
ვით სიმშვიდის მეფე დედაბუნების
მყუდროების ფენის ჰაეროვნება…
…და იმ მხარეს შემრჩა გასივრცებული
სული ტრფობის, ნეტარებით მოსილი…
ვით ჭრილობა, გულზე ატკიებული,
მის დარდს ყველგან დავატარებ ლოდივით.
შენ გაჰყევი წარსულს უბერებელი,
მშვენებათა მშვენიერო, აბია!…
სამშვიდობოდ მარად მოვეფერები
შენი ხსოვნის უსხეულო ტან წმინდას!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *